GRZECHY ZANIECHANIA

Coraz więcej przykładów wskazuje na to, że spółdzielczość mieszkaniowa bardziej przypomina skazańca czekającego biernie na egzekucję niż efektywne narzędzie gospodarcze służące do pomnażania majątku. Większa część kadry zarządzająca tzw. zasobami bardzo szybko przeobraża się w urzędników administrujących nieruchomościami (w tym mieszkaniami, w których mieszkają członkowie spółdzielni). Na przykład nie tylko nie podnosi rękawicy rzuconej przez deweloperów dorabiających się fortun na sprzedaży mieszkań, ale aż nazbyt często za przysłowiową czapkę gruszek oddaje obszary działalności gospodarczej, które powinny bogacić poszczególne spółdzielnie.

Syndrom deweloperski

W krańcowych przypadkach samoograniczanie gospodarcze spółdzielni mieszkaniowych wręcz szokuje. Irracjonalnym przykładem decyzji prezesa, zarządu, rady nadzorczej, czy też walnego zgromadzenia mogą być postanowienia o zbyciu lokali użytkowych, których wynajem powinien przynosić dochody na pokrycie kosztów funkcjonowania spółdzielni. Uzasadnienie o konieczności sprzedaży nieruchomości, które powinny zarabiać, ze względu na złą koniunkturę na rynku wynajmu lokali pod działalność gospodarczą, brzmi fałszywie. W takim przypadku zasłanianie się rachunkiem ekonomicznym może mieć różne oblicza, od nieudolności gospodarczej po cwaniactwo i pazerność uwłaszczeniową.

ANTYSPÓŁDZIELCZY NEOFITYZM

Wśród śmiertelnych wrogów spółdzielczości mieszkaniowej można spotkać aż nazbyt często byłych ich prezesów, którzy zostali burmistrzami lub prezydentami miast. Są oni szczególnie niebezpieczni nie tylko dla członków spółdzielni, ale również interesów samorządów, których rozwój jest w ich rękach. Z jednej strony bez skrupułów przerzucają koszty utrzymania infrastruktury miejskiej na spółdzielnie, a z drugiej na różne sposoby uderzają w podstawy ich rozwoju i funkcjonowania.

Neofickie baty

Skąd ten antyspółdzielczy neofityzm się w nich bierze? Niestety, nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Raz zdradza go doraźny interes, innym razem chęć zawłaszczenia najatrakcyjniejszych nieruchomości spółdzielczych, to znów uwikłania korupcyjne z tak zwanymi inwestorami, a nawet pycha i skrajny egoizm. Krótko mówiąc antyspółdzielczy neofityzm ma niejedną imię. Oburzające jest to, że ludzie których spółdzielczość wyniosła do piastowania najwyższych godności w samorządach, teraz chcą ją z rozdeptać z zaciekłością inkwizytorów.

HISTORIA PEWNEJ WIDOKÓWKI

Gdy tylko pan Stanisław ujrzał tę pocztówkę w kiosku, coś go tknęło.

- Pomyślałem natychmiast, żeby ją kupić. Obawiałem się, że władze mogą wycofać widokówkę ze sprzedaży – opowiada Stanisław Rząsa, emerytowany budowniczy solińskiej zapory wodnej.

Innych też zdziwiła ta widokówka. Wydana została w 1971  roku. Odsłaniała ważny fragment obiektu. Zdziwienie było tym większe, że reżim na zaporze panował bardzo ostry. Niechby tylko jakiś turysta wyjął tam aparat fotograficzny! W jednej chwili był już przy nim funkcjonariusz Straży Przemysłowej. – Nie wolno robić zdjęć! – wołał z daleka. Groził za to mandat.

WOLNOŚĆ SŁOWA UPODLONA

Prestiż zawodu dziennikarza upadł pod każdym względem. Żaden inny zawód nie został aż tak bardzo zdegenerowany, upodlony i zdewaluowany. Odpowiedzialność za to ponoszą właściciele mediów, wydawcy, politycy, wyższe uczelnie, stowarzyszenia dziennikarskie, urzędnicy dziennikarscy i sami dziennikarze.

Dla właścicieli mediów i wydawców opłacić dziennikarza to poważny koszt. Najlepiej dla nich byłoby, aby materiały otrzymywali darmo, bez jakiegokolwiek poszanowania praw autorskich. Najlepiej dla nich, aby autorytet czwartej władzy, którą zostały okrzyknięte mass media, służył wyłącznie ich interesom i pomnażania wyłącznie ich majątku.

SYNTETYCZNY LÓD, JAK NATURALNY

Czy lodowiska syntetyczne wyprą sztucznie mrożone? Niezależnie od tego, czy istotnie tak się stanie, wiele wskazuje, że wkrótce staną się dla nich wielką konkurencją. Przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, zapewniają możliwość jazdy na łyżwach niezależnie od pogody. Zarówno, gdy jest mróz, jak i letni upał. Po drugie, są bardzo tanie w eksploatacji.

Do niedawna na przeszkodzie, aby lodowiska syntetyczne podbiły świat, stało kilka przeszkód. Najważniejszą z nich stanowiła konieczność zwilżania powierzchni syntetyku oleistymi środkami chemicznymi zmniejszającymi tarcie.